Zweite Fassung

ZWEITE FASSUNG  a   b ­

  c ­ a Charitas est benevolentia generalis.   d ­ c Benevolentia est habitus amoris.   e   f ­ d Amare est alterius felicitate delectari.   g ­ b Sapientia est scientia felicitatis.  h ­ e g Felicitas est laetitia durabilis.  l ­ h Laetitia est opinio voluptatum id est sensus praesentium recordatio praeteritarum spes futurarum.  m ­ l Voluptas est sensus perfectionis. m Perficitur cujus potentia augetur. Hypothesis: Mundus a sapientissimo et potentissimo Monarcha gubernatur.  Omnis sapiens est amicus Dei.  Quisquis amicus Dei est, sapit. Lemmata de Dei voluntate.  Deus amat omnes.  Deus omnibus prodest quantum possibile est.  Neque odium neque ira, neque tristitia neque invidia, in Deum cadit.  Deus amat unumquemque proportione suae perfectionis.  Dei finis sive scopus est laetitia propria seu amor sui.  Deus creaturas mente praeditas creavit propter gloriam suam, seu amore sui.  Deus omnia creavit secundum maximam harmoniam sive pulchritudinem possibilem.  Perfectio seu Harmonia universi non patitur omnes mentes esse aeque perfectas.  Deus amat mentes pro gradu perfectionis quam cuique earum dedit.  Quaestio cur huic menti plus quam alteri perfectionis dederit, est ex numero quaestionum inanium ut si quaeras, utrum justo [major] sit pes an calceus pedem urgens justo [minor]. Atque hoc est arcanum cujus ignoratio totam doctrinam de praedestinatione obscuravit. Theoremata de Sapientia et Felicitate  Qui Deo non obedit, non est amicus Dei.  Qui Deo obedit metu nondum est amicus Dei.  Qui Deum amat super omnia, is demum amicus Dei est.  Qui non quaerit commune bonum is Deo non obedit.  Qui non quaerit Dei gloriam Deo non obedit.  Qui Dei gloriam simul et commune bonum quaerit Deo obedit.  Quisquis Deum non agnoscit perfectum, is Deum non satis amat.  Cui aliqua displicent in actis Dei is Deum non putat perfectum.  Qui putat Deum quaedam facere ex beneplacito absoluto nullam rationem habente seu libertate aloga irrationabili is Deum non putat perfectum.  Qui putat Deum omnia agere optimo modo possibili, is Deum agnoscit perfectum.  Quisquis contemplatione perfectionis divinae non delectatur, is Deum non amat.  Omnes creaturae serviunt felicitati seu gloriae Dei pro gradu perfectionis suae.  Quisquis felicitati Dei servit praeter suam voluntatem, is Deum non amat.  Quisquis felicitatem suam collocat, in relatione divinae felicitatis ad se, is demum Deum amat.  Qui Deum amat discere conatur ejus voluntatem.  Qui Deum amat ejus voluntati obedit.  Qui Deum amat, amat omnes.  Quisquis est sapiens amat omnes.  Omnis sapiens omnibus prodesse conatur.  Omnis sapiens multis prodest.  Omnis sapiens Deo amicus est.  Omnis Dei amicus est felix.  Quo quis sapientior, hoc felicior in potentia pari.  Quo quis potentior hoc felicior, in sapientia pari.  Omnis sapiens est justus.  Omnis justus est felix. Sequuntur theoremata de justitia, seu sapientis sive felicis, ad alios relatione, sive de officiis nostris.  Officium est, quicquid in perfecte justo necessarium est.  Licitum est quicquid in justo possibile est.  Peccatum est quicquid in justo impossibile est. Accurate loquendo nihil est indifferens sive omnis actus aut officium aut peccatum est. Oritur ergo indifferentia tantum ab ignorantia nostra.  Officium  nostrum est   quaerere sapientiam   (quaerere potentiam proportione sapientiae jam acquisitae)  quaerere cognitionem Dei  quaerere cognitionem nostri  quaerere cognitionem mundi   quaerere scientias ad perfectionem nostram utiles  quaerere scientiam methodi generalis  quaerere scientiam persuadendi   quaerere virtutem, seu habitum affectus ratione gubernandi  omnia ordine quodam regere,  facere sibi breviarium agendorum   habere facultates suas animi pariter ac fortunae in numerato et promtas ad agendum  A  prodesse omnibus quoad licet  B   nihil mutare in rebus constitutis sine magna satis spe boni majoris, ideoque  B   conservare unumquemque in iis quae habet in potestate. Hinc jam nascitur jurisprudentia seu doctrina de jure, proprietate, obligationibus et actionibus.  Ex A sequitur justitia distributiva, seu de optima Republica.  Ex B sequitur doctrina de justitia commutativa, seu jure et proprietate et de modo conservandi unumquemque in iis quae habet in potestate, nam jus hoc sensu nihil est aliud quam facultas conservandi nobis ea quae in potestate nostra sunt, id enim licitum est.