De scriptis patrum ex Dallaeo excerpta

 [Herbst 1677 bis Sommer 1680 (?)]

Hegesippus apud Eusebium Hist. Eccles. lib. 3. c. 26. p. 59. edit. Latin. et lib. 3. cap. 32. p. 30. 6. edit. graec. testatur Ecclesiam virginem intactam et incorruptam usque ad Trajani tempora permansisse, sed e medio sublatis Apostolis conspirationem erroris retecto capite in apertum se producere incepisse.

Tertulliani de jejunio liber pro Montano contra Catholicos, quos Psychicorum nomine contumeliose appellat, scriptus, adeo hodiernis Romanae Ecclesiae theologis placet, ut Peresius parte 3. de tradit. de jeju. fol. 263. et Turrianus lib. 1. pro Epist. c. 3. pro catholicis contra haereticos institutam esse censuerint.

Liber Gregorio NeoCaesariensi seu Thaumaturgo inscriptus, cui titulus est h̑ katà mérow pístiw*, id est fides sigillatim exposita, quem Turrianus Jesuita quem Gerardus* *Vossius (+ non est Gerhardus Johannes Vossius Batavus, sed alius +) quem Gregorii ipsius postrema editio (Paris anno 1622, p. 97. ubi vide Voss.) pro genuino et legitimo ejus foetu obtrudunt, ipsius non esse revera sed haeretici Apollinaris (cujus scripta sub Catholicorum autorum nomine Eutychiani venditabant) docet singulari libro Leontius, qui extat Biblioth. PP. Tom. IV. part. 2. pag. 1032.

Liber de Trinitate qui erat Novatiani, ascriptus est Tertulliano; ut ab Hieronymo accepimus, et simillimam fuisse sortem libri de poenitentia, qui hodie Tertulliano tribuitur, *pene sentio, ait Dallaeus de usu patrum cap. 3. pag. 15.

Cassiodorus lib. de divin. lect. c. 8. init. p. 231 ait: quasdam in XIII Pauli Epistolas *annotationes, subtilissimas quidem *et brevissimas sed erroris tamen ~~Pelagiani veneno infectas* suo tempore *in cunctorum manibus, ita celebres habitas fuisse, ut eas a S. Gelasio Papa urbis Romae doctissimi viri studio dicerent fuisse conscriptas*. Addit Dallaeus cap. 3. pag. 15 de usu patrum fortasse illas ipsas esse Pelagii* *in Paulum annotationes, quae falso sub Hieronymi nomine circumferuntur.

Exemplum fraudis insigne habemus, quod Latinis ante ducentos annos Graeci objecere (Concil. Florent. Sess. 20, p. 460. B. 461. T. IV. Concil. Gen. edit. Rom. 1608).* *Contendentibus inter se Pontificibus Romanis et Synodis Afris; illis quidem totius orbis Christiani ad suam sedem appellationes sibi vindicantibus his contra nitentibus, Zosimus et Bonifacius Episcopi Romani, obtrusere Africanis quosdam Canones quasi Concilii Nicaeni, quibus eas ad se pertinere confirmarent, commoti Afri (haec autem ineunte seculo [V] acta sunt) illico Constantinopolin Alexandriam et Antiochiam misere, et in optima incorruptissima atque authentica Concilii Nicaeni exemplaria inquisivere; sed Canones isti Nicaeni a pontificibus adducti nusquam comparuere, vide Concil. African. 6. c. 3. Et sane nihil tale hodie in editione Dionysii exigui circa ann. Chr. 525 collecta continetur. Hodie Apologistae Romanae sedis hoc comminiscuntur, illos pontifices Nicaenam et Sardicensem Synodos (in qua postrema habentur Canones ab iis citati) pro una habuisse. Quod tamen non excusat eorum Pontificum malam fidem, quis enim ipsos illi aevo tam vicinos, duas synodos annis 22 dissitas pro eadem habuisse credat; cum Nicaenos semper in tota Ecclesia receptos, Sardicenses in Oriente nec notos quidem fuisse constet. Non tamen accepta ab Africanis Patribus repulsa obstitit, quo minus aliquot post annis Leo Papa ad Theodosium Imperatorem scribens, eadem arte ipsum adoriretur, et Sardicensem pro vero Canone Nicaeno supponeret (Leo in Epist. ad Theodos. Imp. Tom. II. Concil. p. 25 C). Unde fit ut Valentinianus et Galla Placidia ad eundem* Theodosium scribentes extra dubium ponant (Valent. in epist. ad Theodos. tom. 2. Concil. p. 31 A, Galla Placidia in Epist. ad Theodos. Tom. 2. Concil. p. 32 A) Veteres et Nicaenos *Canones de fide et Praesulibus Ecclesiae judicandi jus Pontifici Romano concessisse. Autore scilicet Leone, a quo Sardicense decretum pro Canone Nicaeno acceperant. Atque ita porro perrectum est in fraude ista pia, ut maximae Christianorum parti persuasum sit Nicaeni Concilii decreto Romanum Primatum fuisse constitutum. (: Videtur mihi singulari Dei providentia factum, ut in ipsis Conciliis fraudis hujus vestigia, et erroris origo extarent. Nimirum si unus hic Concilii Africani locus non extaret, capti essemus, et Pontificii suum primatum pro traditione vetustissima venditarent. Unde etiam patet illustri exemplo quam facile pauci toti pene orbi imponere possint, ut quod novum et commentitium est pro indubitato, et vetusta traditione confirmato habeatur. :) Quid ab aliis Episcopis expectemus, si ipsi Romani in luce hominum et ipso Africano Concilio, sub conspectu magnorum virorum, Aurelii, Alypii, Augustini, sacro Nicaeni codicis, illustrissimi post verbum Dei inter Christianos monumenti, [nomine] abuti ausi sunt.

Insignis est versutia Hadriani I. Romani Pontificis qui ut suam de Sabbati jejunio traditionem Egilae Episcopo et caeteris Hispanis commendaret, non dubitavit Ambrosii autoritate abuti. Hadrian. Ep. 95. quae est ad Egil. Tom. Franc. Chesn. p. 814 A. Jubet enim Egilam B. Augustini opuscula legere, ubi (inquit) *~~egregium praedicatorem ac doctorem suum Ambrosium meminit pro jejunio Sabbati Sanctam Catholicam Apostolicam nostram Romanam nimis laudasse Ecclesiam.** *Hoc vero nimis falsum est. Extat enim Augustini ad Casulanum epistola (August. ep. 86) ad quam respicit hoc loco Hadrianus, unde discere licet, Ambrosium neque Romanam quod Sabbato jejunaret, neque suam Mediolanensem, quod Sabbato non jejunaret, laudasse Ecclesiam, sed utrumque ritum observandum diversimode censuisse pro more Ecclesiae in quo versamur. Quando hic (id est Mediolani) sum (inquit epist. extr.* p. 149 A, 1) non jejuno Sabbato, quando Romae sum, jejuno Sabbato. *Hoccine est pro jejunio Sabbati Romanam Ecclesiam nimis laudare.

*Mira res est, quae olim integra Concilia fefellerant, hodie a doctis viris utriusque partis convicta fraudis esse. Coram Concil. V. Patribus (Concil. V. act. 5. Tom. 2. Concil.* *p. 574 D) lecta et totius Synodi silentio probata fuit supposititia Theodoreti de morte Cyrilli Epistola; tam evidenter falsa ut qui Conciliorum Generalium editioni Romae* *praefuere, eam falsitatis arguerint. Ejusdem furfuris est allata in Concilio VII totaque inserta sub nomine Athanasii de miraculo ab imagine Christi patrato in urbe Beryto narratio (Concil. VII. act. 4. tom. 3. Concil. p. 472); adeo inepta et indigna lepore et* *nitore magni illius ingenii, ut hodie sensu communi carere videri possit qui eam illi tribuat. Unde factum videmus, ut hodie Nannius (in Operibus Athanasii), Bellarminus de* imaginibus lib. 2. c. 10 et lib. de Script. Eccles. in Athanasio, et Possevinus quoque eam *Athanasii esse negare conantur. (: Ex his intelligi potest, quantopere jam tum illis temporibus gustus hominum circa has res fuerit depravatus, quantaque apud primarios etiam viros, qui fidei columina esse debebant, invaluerit inepta credendi proclivitas. :)

Rufinus in pretio et fratris loco Hieronymo habitus ante exortam simultatem (epist. 5. ad Flor. T. 1. p. 152 D et Epist. 41. ad Ruff. T. 1. p. 279 D). Augustinus eorum discordiam aegerrime tulit in Epist. ad Hieron. quae est inter Epistolas Hieronymi 93. et iterum Ep. 97. T. 2. p. 545, 550. A Gennadio magno cum elogio Scriptoribus Ecclesiasticis insertus est in Catalogo inter Opera Hieronymi Tom. 1. p. 389.

Ludovici Vivis ad Augustini de Civit. Dei lib. 21. (cap. 24 Tom. V. August. fol. 292)* *annotatio: *Decem aut duodecim versus qui cap. XXIV habentur, et quibus diserte Purgatorium docetur in antiquis libris Brugensi et Coloniensi non legi, ut neque in exemplaribus Friburgi excusis, imo et carere iis exemplar Parisiense, ut testantur qui editioni anni 1531 praefuere.* (: Putat tamen Vives non abhorrere a stylo Augustini. :)