De characteristica sive calculo

 [Sommer 1688 (?)]

Characteristica omnis consistit in formatione Expressionis et transitu ab Expressione ad expressionem. Expressio simplex est vel composita, quae formatur vel per appositionem, vel per coalitionem. Appositione fit formula. Coalitione fit character novus. Sed pro Calculo non opus est coalitione, sed sufficit simplex appositio seu formula, et compendii causa assumtione arbitrarii characteris cujus significatio tantum nota est. Licet ad perfectionem characteristicae necessaria sit coalitio, ut ingredientia indicentur. In appositione rursus interveniunt ordo (quando ejus habetur ratio); et signa quibus variatur appositio.

Transitus ab expressione ad expressionem, significat una expressione posita poni posse aliam. Hinc dantur jam porro formulae transitum involventes, seu enuntiantes; et transitus ab enuntiatione ad enuntiationem seu consequentiae. Transitus species simplicissima est substitutio, et ex substitutionibus ipsa mutua substitutio seu aequipollentia. Generalis transitus est, ut positis A et B dicere liceat AB, nisi quid scilicet ex specialibus calculi regulis obstet; est inter generalia postulata. Sunt et generales enuntiationes, tales circa est et non; item inversio relationis, ut A^be^&.sj B^eb, ergo [B^eb^&.sk A^be]. Seu si A se habet aliquo modo ad B, tunc B determinato quodam modo priori contrario se habet ad A.