Latin [März bis April 1687 (?)]
In isto calculo nihil aliud adhibetur, quam pro inexistentibus quidem, ut plura
similiter posita simul aequivaleant uni. Ut A ^&.Sg B ^&.SE L ubi A et B eodem modo se habent,
et pro ambobus sic scriptis poni potest unum. Unde huc redit et si poneremus et AB ^&.SE L,
nam signum ^&.Sg mihi non significat additionem, vel aliquid aliud sed simpliciter desi-
gnationem. Hinc et ista applicari possunt ad totum distributivum. Si distributivo addas
comparationem oritur Darunter: Opt universale, si collectivi positionem fieri potest continuum.
Si duo Termini ponantur affecti diversis signis, et ponendo eos coincidere, se mutuo
tollant, id signum dicitur ^&.sv . Verbi gratia ^&.Sg A ^&.sv B, si ponamus B ^&.SE A, seu ^&.Sg A ^&.sv A et id
aequivalet Nihilo quasi nihil plane positum fuisset. Et ita patet quod signum detractionis
seu contrarietatis nihil aliud est quam expectativa futurae sublationis, ut L ─ M ^&.SE P si
nihil commune ipsis L et M hoc significat P + M fore ^&.SE L.
Cognoscere utrum duo habeant aliquid commune, quod insit utrique, et invenire
quodnam illud sit. Sint A et B, quaeritur an sit aliquod M, quod insit utrique. Solutio: fiat
ex duobus unum A ^&.Sg B quod sit L per post. 1 et ab L auferatur unum constituentium A
postul. 2 residuum sit N, tunc si N coincidit alteri coincidentium B, nihil habebunt
commune. Si non coincidant, habebunt aliquid commune, quod invenietur, si residuum N
quod necessario inest ipsi B detrahatur a B per post. 2 et restabit M quaesitum commune
ipsis A et B. Q. E. F.
Si A + B ^&.SE L et A + N ^&.SE L, B et N habent aliquid commune. Si A + B ^&.SE A erit B in
A. Residuum nihil habet commune cum detracto, reductis omnibus ad incommunicantia
A + B ^&.SE A + N, A ^&.SE G + M, [B ^&.SE H + M], fiat G + M + H + M ^&.SE G + M + N. Ergo
N ^&.SE H.
Si quid plurimis positis aut remotis coincidere intelligatur, ista dicuntur constituentia,
hoc constitutum. Hinc omnia inexistentia sunt constituentia, non contra.
Etiam quidvis per quodlibet constitui potest. Ut sit N constituendum per A, fiat (per
post. 1) A + N ^&.SE L, unde si N et A sint incommunicantia fiet L ─ A ^&.SE N. Sin communicantia
sint duo ut A et B et B constitui debeat per A, fiat rursus A + B ^&.SE L et posito ipsis A
et B commune esse N, fiet A ^&.SE L ─ B + N. Hoc problema praesupponit aliud problema de
inveniendis communibus existentibus.