VINCENT PLACCIUS AN LEIBNIZ

I. N. J. C.

Excellentissimo dignitate officiorum, Virtutum et Eruditionis omnigenae meritis G. G. Leibnitio Electorali Consiliario

S. P. D. V. Placcius.

Rusticationem in praediolo meo amoenissimo amoeniorem etiam fecere multo litterae Tuae, cum adjecto dono. Cui nunc nisi disputatiunculam hanc, quod reponam non habeo. Habiturus propediem, ni bibliopola fefellerit; qui recepit editionem Problematum IIX. de affectibus et quidem Christiane movendis Primum C. D. B. V. e Theologicis meis opusculum. Ad quod contra decretum animi mei publice professum, edendum me Conscientiae meae arbiter M. Dornemannus impulit. Eis ut adaequent molem Tui libelli, addam alia aeque diu jam pressa. Videlicet 1. de Interitu mundi dissertationem contra annihilationi Luthero improbatae addictos, 2. De hora crucifixionis Christi et antilogia Marci Evangelistae cum Johanne, 3. de Soliloquiis Christianis. Interim tua Sinica, meos etiam Anonymos auctura, perlegi. Sane quam optarem voto tuo respondere successum! tam parum a mea incredulitate impetro spem tantam. Et quaeso quis credat Jesuitas nos in suae felicitatis jam stabilitae partem ullam admissuros, aut rem ita unquam agi permissuros, ut ne intelligant Sinenses quibus inter nos dissideamus. Cum illi dudum impleverint sua superstitione, quam nos antichristianam dicimus omnia nec sine illa unquam sint perrecturi docere? Mitto tot alia impedimenta, etiam a nostris partibus obstitura. Interim exosculor tua pia desideria, sed (faxit ut errem Deus et falsus evadam Vates!) in desideriis substitura. Ni fallor alias etiam Thomae Mori Utopienses narrantur ita sectis suis innumeris addicti, ne quis publicos illorum cultus sacros frequentans id animadvertat. Ita si fieret, revera evaderent id quod sunt, Luthero versae logomachiae 1. Tim. VI. 4. Schuhlgezaenk. Id quod facile impetrari aliquatenus potuisset, si hoc solum egissent statim ab initio Magnates adjuncta potentia; ne aliter quam Latine talia disceptarentur. Sed haec quidem extra oleas. Bina Tua exemplaria Dn. Bussingio et Mejero destinata simulac in urbem rediero tradam. De Weigelio et ipse miror, quod nec indicium sui reditus et transitus fecerit mihi. Quo magis despero et nostros desperare conjecturo de Scholastica per ipsum emendatione hic locorum ulla. Nempe Pietismi et Diotrephis calumnias timent, in hoc qui adjuvare nos debebant, sane hac in parte me magis meticulosi, qui minus esse debebant. Vale, in Neostadorensi meo Tusculanulo, d. 27. Maji 1697.