JOHANN STRAUCH AN LEIBNIZ

Joh. Strauchius D. Gottfredo Guilielmo Leibnuzio suo Affini Carissimo.

Binas a Te accepi literas, et alteras priores una cum dissertatione tua elegantissima. Equidem fere pudet ad illam tam diu tacuisse. Sane possum quam plurimas intermissi officii allegare causas, quas etiam probare Tibi non dubitem: sed malo hanc deprecari quam purgare culpam. Nunc hoc ex animi mei sententia habe, in tua dissertatione nupera, an ingenii felicitatem magis, an scientiam et industriam laudarem, hactenus me ambegisse. Certe videris viam, quam vulgo (praefiscini dicam) monstrare non solent, tute tibi reperisse, ad prudentiae nostrae adyta, expeditam, praeclaram, rectam; adeoque ire non qua itur, sed qua eundum. Quare conatus tuos valde laudo, atque vellem [adesse] propius, quo provehere etiam si possem liceret. Caeterum de Conditionibus Galganettum in bibliotheca publica Academiae Salanae vidi. Est et alius de hoc argumento in libris meis, Philibertus Brusselius, Consiliarius olim Karoli V. et Philippi Hisp. R. Lovanii editus, qui si non plenius certe elegantius scripsisse videtur. De methodo tua sane non negem vel difficultate sua esse spetiosam, sed vereor ut in omni argumento tenere eam possis. Quod eo dictum velim, non ut [Te] deterream sed ut excitem. Quod super est, vale, et in affectu erga me persevera. Brunsvigae 6. Julii 1665.