Series VI Band 4 · No. 64.
Numeri characteristici latine graece hebraice expressi
April 1679
April 1679
April 1679. no. 7.
In omni Propositione Categorica sit numerus characteristicus subjecti +s ─s praedicati +p ─p.
Fient aequationes duae nempe ls aequ. mp
et ls aequ. mp.
Hoc uno observato ut numeri expressi literis latinis et graecis sibi respondentibus (nempe
s et s, item p et p, itemque l et l ac denique m et m), sint primi inter se, seu nullum
habeant divisorem communem praeter unitatem.
In Propositione Universali affirmativa erit l aequ. 1 et l aequ. 1.
In propositione Particulari Negativa erit vel l vel l major quam 1.
In propositione Universali negativa erunt vel s et p vel s et p non-primi inter se; id est habentes divisorem communem.
In propositione particulari affirmativa erunt tam s et p quam s et p primi inter se seu nullum habentes divisorem communem.
Propositus sit syllogismus examinandus: Omnis sapiens est pius. sapiens +70 ─33 pius +10 ─3 Quidam sapiens est fortunatus. fortunatus +8 ─11 Ergo quidam fortunatus est pius. +8 ─11 +10 ─3 Quae conclusio procedit, quia neque 8 per 3 neque 11 per 10 dividi potest.
Aliter ista comminisci licet: considerandum nempe si animal est genus hominis, contra: non-homo est genus non-animalis, itaque Nullus homo est lapis seu Om nis homo est n on-lapis. Sit +h ─c 1 ─cd debet h dividi per 1, et cd dividi per c.
Hinc si dixas: Omnis homo est corpus non lapis, debet hominis numerus positivus
dividi posse per numerum corporis, at numerus lapidis debet dividi posse per numerum
hominis privativum.
j aequ. 1, in propositione Particulari erunt majora unitate. Hinc: +by aequ. ─ by da ─da +ce ─ ge [bricht ab]
In omni syllogismo est major minor medius. In prima figura est Medius Major Minor Medius Minor Major
seu Minor Medius Medius Major Minor Major in secunda: Medius Major Medius Minor Minor Major in tertia: Major Medius Minor Medius Minor Major
Sit minor y, Medius e, Major a,
fiat
1) by aequ. ce 2) by aequ. ge
3) fe aequ. da 4) fe aequ. da
5) ly aequ. ma 6) ly aequ. ma
Ergo
7) $\frac{y}{e} aequ. \frac{g}{b}
9) \frac{e}{a} aequ. \frac{d}{f} \quad 10)$ $\frac{e}{a} aequ. \frac{d}{f}
11) \frac{y}{a} aequ. \frac{m}{l} \quad 12)$\frac{y}{a} aequ. \frac{m}{l}
Ergo per 7 et 9 fit
13)
adeoque per 11
14)
Eodemque modo per 8 et 10
15)
seu per 12
16)
Rursus jungendo 7 et 11 fiet:
17)
seu per 9 fiet
18)
sed haec aequatio 18 non differt ab aequatione 14.
19) y aequ.
et
20) y aequ.
Ergo
21)
seu
22) a aequ.
Hinc unus Terminus semper sumi poterit pro arbitrio.
Sumatur medius e, pro arbitrio,
$\frac{bf}{cd} aequ. \frac{l}{m}
\frac{minor b medius f}{medius c major d} aequ. \frac{minor l}{major m} \frac{bf}{gd} aequ. \frac{l}{m}
y aequ. \frac{c}{b} e \quad y aequ.$ $\frac{g}{b} e
a aequ. \frac{f}{d} e \quad a aequ.$
Itaque ex datis sex aequationibus habemus sex alias.
Minor Medius Major
Itaque in superioribus scribemus:
^&.bb
Ex hoc calculo omnes modi et figurae derivari possunt per solas regulas Numerorum. Si nosse volumus an aliqua figura procedat vi formae, videmus an contradictorium conclusionis sit compatibile cum praemissis, id est an numeri reperiri possint satisfacientes simul praemissis et contradictoriae conclusionis; quodsi nulli reperiri possunt concludet argumentum vi formae.