De linguarum origine naturali

 [Oktober 1677 bis Dezember 1678 (?)]

Certam quandam et determinatam inter Res et verba connexionem esse dici nequit; neque tamen res pure arbitraria est, sed causas subesse oportet, cur certae voces certis rebus sint assignatae.

Ex instituto rem fluxisse, non potest dici, nisi de Linguis quibusdam artificialibus, qualem Golius Sinensem esse suspicatus est, et qualem Dalgarnus, Wilkinsius aliique confinxere. Primigeniam ortam protoplastis usurpatam, quidam fluxisse putant ab instituto Dei, alii ab Adamo, viro divinitus illustrato excogitatam, tunc cum nomina animalibus imposuisse traditur. Sed talem linguam vel omnino intercidisse, vel in ruderibus tantum nonnullis superesse oportet, ubi artificium deprehendere difficile est.

Habent tamen Linguae originem quandam naturalem, ex sonorum consensu cum affectibus, quos rerum spectacula in mente excitabant. Et hanc originem non tantum in lingua primigenia locum habuisse putem, sed et in linguis posterius partim ex primigenia, partim ex novo hominum per orbem dispersorum usu enatis. Et sane saepe onomatopoeia manifeste imitatur naturam, ut cum coaxationem tribuimus ranis, cum st nobis significat silentii vel quietis admonitionem, et r cursum, cum hahaha ridentis est vae dolentis.