Demonstrationum Catholicarum Conspectus

Prolegomena continebunt Elementa Philosophiae. Nempe prima principia Metaphysicae (de Ente) Logicae (de Mente) Matheseos (de Spatio) Physicae (de Corpore) Philosophiae Practicae (de Civitate). Pars I. Demonstratio Existentiae DEI. cap. 1. demonstratio ex eo principio: qvod nihil sit sine ratione. cap. 2. demonstratio ex eo principio, qvod motus fieri non possit sine continua creatione. c. 3. demonstratio ex eo principio: qvod in corporibus nulla sit origo motus. c. 4. demonstratio ex eo principio, qvod in corporibus nulla sit origo consistentiae. c. 5. demonstratio probabilitatis infinitae, seu certitudinis moralis, qvod pulcritudo mundi oriatur a mente. c. 6. Paralogismi nonnullorum in demonstranda Existentia DEI, inprimis Cartesii, Wardi (considerandus hic Hogelande), et Valeriani M. c. 7. Paralogismi Atheistarum contra Existentiam DEI. Vanini in Dialogis. Autoris Libri de tribus Impostoribus. Pars II. Demonstratio Immortalitatis Animae, vel incorporalitatis. cap. 1. ex sensu immediato Cogitationis. cap. 2. ex infinita replicabilitate Reflexionis, qvod omnis sensio reactio durans, v. Hobb., sed haec in corporibus nulla. c. 3. ex mirabili conciunitate somniorum. c. 4. ex cognitione incorporalium. c. 5. ex autokineseos, secundum Platonem. c. 6. Demonstratio Illustrissimi Kenelmi Digbaei, in libro: de Immortalitate animae. Pars III. Demonstratio Possibilitatis Mysteriorum Fidei Christianae. cap. 1. Modus aeternitatis DEI, contra Boëtium et Scholasticos de aeternitate, aevo, tempore. c. 2. Modus omniscientiae, contra Scientiam Mediam. c. 3. Modus omnipotentiae, contra Wiclefum et Hobbes. De sola possibilitate futurorum c. 3 [a]. Expositio compositionis Idealis in Dco et alia mente, ope centri, secundum contemplationes Ioh. Michaëlii in libro de Visu. c. 4. Modus omnipraesentiae DEI, et multipraesentiae alius cujuscunqve mentis, contra Conr. Vorstium, et Scholasticos de Ubi impletivo, circumscriptivo, definitivo. c. 5. Trinunitatis possibilitas, imo necessitas, per compositionem ex intelligente, intellecto, et intellectione. ex henos, panton kai panthenosei. Ex convenien tia Universalium in uno tertio. Qvid sit nasci, qvid processus singularium c. 6. Ejusdem adumbratio in Spatio: ex Puncto, Linea, Superficie; in Corpore: ex materia, figura et motu. c. 7. Depulsio Telorum Socinianorum. c. 8. Spiritus Sancti processio a Patre et Filio contra Graecos. c. 7. Cur non alia qvam Secunda Deitatis persona incarnata sit, ratio harmonica redditur. c. 10. Qvomodo DEUS Pater sit fons Deitatis, et tamen caeteris personis coaeternus; prior natura, non tempore. c. 11. Qvod Actioncs ad intra sint divisae, opera ad extra indivisa. c. 12. Possibilitas Creationis, ex necessitate eius in omnibus illis qvae moventur. Part. 1. cap. 2. c. 13. Natura Angelorum. c. 14. Origo mentis humanae primae explicata per decerptam divinae particulam aurae. c. 15. Propagatio mentis humanae per Traducem ex Deo, explicata nova ratione ex divisibilitate impartibilis puncti. c. 16. Mentium Libertas, Corporum Necessitas. Contra Praedeterminatores illic, et Durandum hic. c. 17. Qvatenus homines DEO, et DEUS hominibus obligetur; homincs jure stricto, de condigno; DEUS jure laxe dicto, seu de congruo. Th. Bradwardinus, Ioh. Caramuel. c. 18. DEUM mali culpae causam plane non esse, mali poenae tantum per accidens esse. Iac. Martiui, et Iac. Thomasius. c. 17. Malum vetitum in Paradiso fuisse venenum, qvod Imaginem DEI sustulit, peccatum originis induxit. R. Otreb, et Th. Albius. c. 20. De essentia et propagatione peccati originis contra Flacianos, Manichaeos, Gnosticos et Platonicos. c. 21. De causa peccati contra Phil. Mornaeum et Eilardum Lubinum c. 22. De incarnatione Filii DEI. c. 23. De Arca Noae. Ioh. Buteo et Gasp. Schottus. c. 24. De Turri Babel Bocharti Phaleg, Duretus de Lingvis, Besoldus de Lingvis, tr. Th. Albii, Becheri Methodus Didactica. c. 25. De Uxore Lothi versa in statuam Salis. c. 26. Qvod praeter unam incarnationem probabile sit miracula divina (aliud Angelica) fieri nulla, sed apparentiam eorum ab ordinario naturae fortasse cursu dudum ad hoc destinato oriri. c. 27. De congruentia incarnationis, seu: cur DEUS homo. S. Anselmi liber: cur DEUS homo. c. 28. de modo incarnationis, contra Arianos et Nestorianos. c. 28 [a]. de eodem contra Eutychianos. c. 27. contra Communicationem Idiomatum Lutheranam qvorundam, Deitatis in humanitatem, seu contra Ubiqvitistas. c. 30. de Tapeinosigraphias controversia Tubingo-Giessensi. c. 31. contra communicationem Idiomatum Theopaschitarum, Humanitatis in Deitatem. c. 32. contra Monothelitas. c. 33. contra Aphthartodocetas. c. 34. Possibilitas transsubstantiationis contra Significationem Berengarii et Zwinglii, consubstantiationem Lutheranam cui conciliabilis; elevationem realem mentis in coelum, recentiorum Calvinistarum Et qvomodo mutata substantia accidentia salva esse possint, et qvod Species in pane et vino remanentes sint reales, non tantum apparentes, ut Iridis color. Et satisfactum omnibus in hoc negotio Scholasticorum difficultatibus; de modo qvantitativo, etc. c. 35. Immaculatae conceptionis Mariae virginis, possibilitas; Christi, probabilitas. c. 36. Christum obedientia activa salutem sibi meruisse, obedientia passiva (tanqvam opere supererogationis) nobis imputata (qvia et pro invito solvi potest), satisfecisse peccatis generis humani, Piscator. c. 37. Qvomodo Christus passione temporali, pro aeterna damnatorum poena satisfecerit, contra Socinianos. Hoc non potest explicari ex infinitate subjecti. Sed qvod omnis poena damnatorum per se privativa (cui infinitae una positiva aeqvipollet) per accidens positiva. c. 38. Homines peccatis omnibus tanqvam impuritatibus mereri Purgatorii poenam emendativam. Sed qvi in peccati mortalis reatu obeant mori inemendabiles (et ita per accidens ipsis propria voluntate infernum fieri expurgatorium). c. 37. Qvia peccati mortalis et venialis differentia est, qvod illud est voluntarium, hoc imprudens. c. 40. Qvi igitur in mortali moritur, is moritur in voluntaria oppugnatione, rebellione, hostilitate in DEUM. Inqve eo statu morte deprehensus magis magisqve confirmatur. c. 41. Qvi in peccati venialis Reatu obit, idqve inclarescente post mortem mente cognoscit, ipse sponte dolet, qvod est ei purgatorium, hic dolet amore amicitiae et contritione; criminis mortalis Reus indignatur ob ademtam sibi aeternam felicitatem, attritione. c. 42. Differentia Attritionis et Contritionis, seu Amoris Amicitiae et Concupiscentiae. Amoris autem principium pulcritudo, ex qva tandem voluptas animi. c. 43. Ad tollendum peccatum veniale in purgatorio mortale per veram fidem s. meritum Christi in veniale commutatur. Id qvi fiat? Nempe qvia Christus non proprie satisfecit pro poena nostra et Deus proprie non punit sed donat nobis spiritum alium. Fides materialis, uti haeresis materialis. c. 44. Essentia verae fidei Practica est, in voluntate, cautela mirabilis pro Atheis reducendis. Huc et de Religionc Gentilium Herberti. c. 44 [a]. Qvosdam fortasse (etsi judicia DEI occulta relinqvamus) ex Ethnicis in peccato sola poena damni puniri; eamqve poenam sensus (ut in infantibus) post se non trahere, in iis sc. qvi nullam nec post mortem notitiam adipiscuntur esse aliqvam aeternam beatitudinem, ut et infantes innocentes. c. 45. Cur in patribus poena damni poenam sensus non effecit? spe meliorum s. fide in Christum c. 46. Qvi cum attritione et absolutione moriuntur iis peccatum mortale mutatum est in veniale. Contritio sacramento et attritioni aeqvivalet. c. 47. Tanto minus in vita futura tempore status medii de Peccato veniali dolemus, qvanto plus in hac vita de eo doluimus aut reparavimus sc. bonum, seu bonum egimus sine peccato praecedente tantum non futurum, utilitate ex adversis capta ut Adami peccatum felix a qvibusdam dicitur. c. 48. Explicatio status medii animae separatae nova ratione, concordat principiis Judaeorum c. 47. Dolor animae s. Melancholia creat dolorem corporis maximum. Idqve tam in purgatorio qvam in inferno; contra visio beatifica creat volupt. corp. c. 50. DEUS neminem aliter punit qvam privative qvatenus ei felicitatem non donat. Ita ruit paenae aeternae crudelitas. c. 51. Visio beatifica seu intuitio DEI de facie in faciem est contemplatio universalis Harmoniae rerum qvia DEUS seu Mens Universi nihil aliud est qvam rer. harmonia, seu principium pulchritudinis in ipsis. c. 52. Visio beatifica et voluptas corporis, scientiaqve beatorum, et contra ignorantia dolorqve corporis damnatorum crescit in infinitum, crescit autem visio beatifica, tum qvi prius partes earumqve harmoniam cognovit, jam partium partes cognoscit, qvia continuum divisibile in infinitum c. 53. Idem numero corpus qvod peccavit vel non, gaudium vel dolorem sentiet. c. 54. Anima separata ante redditum corpus visionem beatificam habere potest. Concil. Lateran. c. 55. Chymicorum contemplationes de purificatione mundi hujus per ignem c. 56. Non est necesse statuamus totum universum interire in extremo di e. Sufficit de parte scil. hoc magno orbe, vid. Voss. de Cometis et Copernicanos de orbibus magnis. c. 57. Qvidam ingeniose magis qvam vere conjiciebant, angelos esse homines prioris mundi, salvatos bonos, damnatos diabolos. Ita et nunc fore. P. IV, Demonstratio au torit atis Ecclesiae Catholicae. Demonstratio autoritatis Scripturae. cap. 1. Demonstratio infallibilitatis theoreticae Ecelesiae Catholicae, sumtae pro multitudine Christianorum, qvatenus de traditione testatur, s. veritas. cap. 2. Demonstratio infallibilitatis Practicae Ecclesiae Catholicae, sumtae pro una persona civili, qvatenus tanqvam Iudex definit. cap. 3. Ecclesia Catholica habet summam potestatem activam in omnes Christianos, praeterqvam qvatenus vim jubet et passivae derogat. Qvod non potest. cap. 4. Concilium Episcoporum repraesentat Ecclesiam Catholicam. cap. 5. Ius convocandi Concilii et in eo proponendi habet Papa Romanus. Qvodnon solum congregatione eius in unum locum, sed et circummissione literarum Encyclicarum fieri potest. Seu Papa Romanus habet jus directorii. cap. 6. Papa Romanus habet in Mundo summam potestatem activam praesumtivam: seu est vicarius Christi; id sic confit: Ecclesiae data est summa potestas circa peccata, absolvendi nempe et ligandi. Ergo Ecclesia Universalis habet summam potestatem activam. Qvisqvis habet summam potestatem est una persona civilis. Una persona civilis est, qvae habet unam Voluntatem Unam voluntatem habet qvi potest facere conclusionem in omnem eventum. Nullius coetus voluntas certa esse potest, nisi sit qvi proponat, sit jus sententiae dicendae.