Series II Band 1 · No. 108.
LEIBNIZ FÜR PIERRE DE CARCAVY (?)
[Juli 1672.] [107.]
Otto Gerickius Consul Magdeburgensis Tractatum suum de spatio vacuo promisit multis
sane egregiis experimentis refertum. Editus est tandem sub hujus anni initium Amstelodami
apud Joh. Jansonium van Waesbergen, et scriptum est mihi Francofurto volumen aliquot
exemplarium ab autore mihi missum, amicisque distribuendum, illic appulisse. Sed quia
nondum vidi, ea interim quae de experimentis ratiocinationibusque suis mihi dudum transcripsit
dicam. Inscripsit librum De Spatio vacuo, quia ejus ope pleraque naturae phaenomena explicare
nititur, et vacuum reapse per artem exhiberi posse credit. Nam ultra experimentum ejus jam
divulgatum, et ab egregiis viris Boylio primum deinde Hugenio provectum, quo aërem exhaurit,
aliud ab eo sumtum est, cujus ope credit procurasse vacuum summum seu spatium omni
aëre vacuum, quod ne bullas quidem ullas dare possit; aetherem enim poros penetrantem non
admittit, quanquam Vacuum ejus seu Spatium quiddam aetheri simile habere videatur, supponit
enim id non esse pure passivum seu receptivum, sed activum, per quod virtutes Mundanae
seu viventes quas vocat de corpore in corpus licet dissitum, velut per vehiculum quoddam
transferantur.
Virtutes, quas vocat Mundanas sunt impulsiva, conservativa, expulsiva, dirigens,
vertens, sonans, calefaciens, lucens. Has virtutes Mundanas experimento
demonstrat in Globo suo sulphureo, de quo in adjectis ex ejus libro excerptis fusius dictum est.
Pluma quam Globus attrahit repellitque, pura, et a partibus grossioribus avulsa esse debet ut
quam minimum gravet. Pluma a globo repulsa in aëre libero velut suspensa tenetur, globumque
circumagentem sequitur, et quia eandem semper faciem globo obvertit, hinc Gerickius explicare
conatur Lunae eandem semper faciem telluri obvertentis circa tellurem lationem.
In
Vim Elasticam explicat per aëris seipsum prementis gravitatem, quae ubi ablata est, aër ab alio aëre incumbente antea pressus, se restituit.
Habet idem Gerickius Baroscopii quoddam genus sine ullo Mercurio, solo aëre adhibito, qui Virunculum quendam, graduum indicem, sustinet; is virunculus tanto magis descendit, quanto aër exterior est levior.
Habet et globum diametri duorum circiter pedum, ex duobus hemisphaeriis cupreis sibi impositis constantem, quae etsi nulla re nisi aëris pressione contineantur, non tamen vel a triginta equis divelli possunt, etsi aëre immisso sponte dilabantur. Observat etiam Hemisphaeria ejusmodi facilius divelli quando aër est minus gravis, seu quando Virunculus ejus profundius descendit. Observat etiam, quod valde notabile est, aërem esse leviorem tempore ventoso, sustineri enim nonnihil, diminuique ejus gravitatem a vento.
Liber ipse etsi De Spatio vacuo inscriptus sit, nihilominus de toto Mundi systemate in universum, deque principiis rerum tractat. Autor probat motum terrae, ex Planetis credit quanto quisque minor est, tanto esse Soli propiorem, et maculas proinde esse minimos omnium Planetarum Solique proximos. Aërem nihil aliud esse quam effluvium quoddam, et ut ipse loquitur odorem terrae. Habet et de causis meteororum experimenta quaedam singularia, quibus ventos pluviasque explicat.
Experimentum suum de Vacuo applicat ad duos magni momenti usus, construxit enim ejus ope tum sclopetum ventaneum fortissimum novi generis, quod scilicet aëre non ut vulgo compresso, et postea exeunte, sed exhausto et postea intrante vim suam exerit; tum vero Machinam cujus ope ingentia pondera subito elevantur.